close
تبلیغات در اینترنت
خرید دامنه
ویکی نیوز
loading...

کهکشان دانش

ویکی نیوز

بازدید : 33 سه شنبه 18 ارديبهشت 1397 زمان : 12:38 نظرات ()

حلقه سیگنوس

حلقه سیگنوس باقیمانده یک سوپرنوا بزرگ در صورت فلکی سیگنوس است. بعضی از بخشهای حلقه مجموعا با عنوان سحابی پرده یا سحابی سیروس شناخته می شوند، که در محدوده موج الکترومغناطیسی مرئی تابش می کنند. حلقه کامل تنها از طریق تصاویر مادون قرمز، رادیویی و اشعه x آشکار می شود.

 

 

 

شکل 1- دید فرابنفش از حلقه سیگنوس

اجزای دیدنی سحابی پرده

بخش دیداری حلقه سیگنوس با عنوان های "سحابی پرده"، همچنین "سحابی سیروس" یا "سحابی رشته ای" نامیده می شود. اجزای مختلف آن نامها و شناسه های جداگانه دارند، شامل "پرده غربی" یا "جاروی جادوگر"، "پرده شرقی" و "مثلث پیکرینگ". 

 

مشخصه های حلقه سیگنوس

 

شکل 2- مشخصه های برجسته حلقه سیگنوس

پرده غربی یا NGC 6960 در قسمت غربی حلقه قرار دارد.

سه ناحیه درخشان یعنی NGC 6992 و NGC 6995 و IC 1340 پرده شرقی را تشکیل می دهند.

مثلث پیکرینگ با نامهای "گوه پیکرینگ" یا "ابر مثلثی پیکرینگ" نیز معرفی می شود. این بخش نسبتا کم نور که حالت گازی یا غباری دارد در سال 1904 توسط ویلیامینا فلمینگ و با کمک علم عکاسی در رصدخانه هاروارد کشف شد، که در آن زمان چارلز پیکرینگ رییس آن بود. مثلث در امتداد سمت شمالی حلقه درخشانتر است، هرچند عکسها نشان می دهند که حالت گازی در حال گسترش به سمت ناحیه مرکزی است.

دو شیء NGC 6974 و NGC 6979 امروزه عموما به عنوان دو گره روشنتر غبار در ابر قسمت شمال شرقی مثلث پیکرینگ شناخته می شوند. شیء NGC 6979 توسط ویلیام هرشل و NGC 6974 توسط لرد راس گزارش شدند.

گره جنوب شرقی

این گره در حاشیه جنوب شرقی حلقه سیگنوس قرار دارد. گره به عنوان برخوردی بین موج انفجاری ابرنواختر و یک ابر کوچک مجزا شناسایی شده است. با ترکیب داده های دیداری و اشعه x می توان نشان داد که گره جنوب شرقی یک فرورفتگی در سطح موج انفجاری است و نه یک ابر کوچک، بلکه نوک یک ابر بزرگتر است. حضور یک ضربه برگشتی شاهدی است مبنی براینکه گره، نماینده یک مرحله اولیه از برخورد موج انفجاری با یک ابر بزرگ است.

فاصله

تا این اواخر، فاصله تا باقیمانده ابرنواختر در حدود 770 پارسک یا 2500 سال نوری تخمین زده می شد. اگرچه مطالعات اخیر نشان داده است که باید نزدیکتر باشد. در سال 1999 ویلیام بلر با فرض اینکه موج ضربه باید با یک سرعت در همه جهت ها گسترش یابد، گسترش زاویه ای در امتداد کناره های حباب را با اندازه گیری خط دید مستقیم گسترش شعاعی به سمت زمین مقایسه کرد. او نتیجه گرفت که اندازه واقعی حباب حدود 40% از مقدار متعارف کوچکتر است، که منجر به فاصله ای در حدود 1470 سال نوری می شود.

هرچند این محاسبات اصلاح شده تا حدی مورد تردید بود و با مخالفتهایی روبرو شد، در واقع با اکتشاف یک ستاره در پشت سحابی پرده از طریق طیف نگاری فرا بنفش (FUSE) تایید شد. خطوط جذب در طیف این ستاره نشان می دهد که تا اندازه ای جلوی نور آن توسط باقیمانده سوپرنوا گرفته شده است. خواص تشعشع ستاره نشان می دهد که در فاصله 1860 سال نوری قرار دارد، که این مرز بالایی فاصله حلقه را معین می کند و برآورد قبلی برای فاصله 1470 سال نوری را مورد تایید قرار می هد.

حاصل تجدید نظر در فاصله ابرنواختر، تجدید نظر در تخمین اندازه آن است (از 150 سال نوری که قبلا برآورد می شد به 90 سال نوری کاهش یافته است)، همچنین برای سن آن که اکنون به نظر می رسد بین 5000 تا 8000 سال باشد.

در ادبیات داستانی در رمان مایندبریج نوشته جو هالدمن، حلقه سیگنوس بقایای ستاره میهن یک نژاد متعالی و جاودانه است که در نهایت تصمیم گرفت خود را نابود کند.

 

 حلقه سیگنوس در سوپرنوا

 

شکل 3- موج انفجار سوپرنوا


سحابی پرده 

 

شکل 4- تصویر نزدیک از سحابی پرده

 

 عکس از سحابی پرده توسط هابل در سال 2007

 

شکل 5- تصویر سحابی پرده توسط هابل در سال 2007

 

سال نوری (light-year یا ly) واحد اندازه گیری مسافت است که برای فاصله های نجومی استفاده می شود و برابر است با مسافتی که نور در خلا در زمان یک سال می پیماید. از آنجایی که در نام آن کلمه "سال" به کار رفته ممکن است گاهی به اشتباه به عنوان واحد زمان تفسیر شود.

پارسک (parsec) واحد اندازه گیری مسافت است که برای فاصله های طولانی بین اشیا نجومی خارج از منظومه خورشیدی به کار می رود و برابر با 3.26 سال نوری یا 30 تریلیون کیلومتر است.

حلقه سیگنوس: Cygnus Loop

سوپرنوا یا ابرنواختر: supernova

صورت فلکی سیگنوس: constellation Cygnus

سحابی پرده: Veil Nebula

سحابی سیروس: Cirrus Nebula

سحابی رشته ای: Filamentary Nebula

پرده غربی: Western Veil  

جاروی جادوگر: Witch's Broom

پرده شرقی: Eastern Veil 

مثلث پیکرینگ: Pickering’s Triangle

گوه پیکرینگ: Pickering's Wedge

ابر مثلثی پیکرینگ: Pickering's Triangular Wisp

ویلیامینا فلمینگ: Williamina Fleming

ادوارد چارلز پیکرینگ: Edward Charles Pickering 

ویلیام هرشل: William Herschel 

لرد راس: Lord Rosse 

ویلیام بلر: William Blair

طیف نگاری فرا بنفش: FUSE یا Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer  

مایندبریج: Mindbridge  

جو هالدمن: Joe Haldeman  

 

اخبار علمی

مترجم: سوزی دهقان

 

کلیه مطالب کهکشان دانش توسط نویسندگان آن تهیه و ترجمه شده است.

استفاده از مطالب و تصاویر این وبلاگ بدون ذکر منبع با لینک فعال موجب پیگرد قانونی خواهد شد. 

 

کتاب فیزیک آینده نوشته میچیو کاکو درباره پیشرفتهای ممکن تکنولوژی در سالهای آینده صحبت می کند. برای خرید این کتاب از فروشگاه مبتکران از لینک زیر استفاده نمایید:

خرید کتاب فیزیک آینده


بازدید : 30 یکشنبه 19 فروردين 1397 زمان : 14:7 نظرات ()

دورترین ستاره از زمین کشف شد

ستاره MACS J1149 که با نام ایکاروس نیز شناخته می شود یک ستاره غول پیکر آبی است که از طریق یک لنز گرانشی مشاهده شده و دورترین ستاره تنها است که در فاصله 9 میلیارد سال نوری از زمین کشف شده است. نور این ستاره 4.4 میلیارد سال پس از بیگ بنگ ساتع شده است. به گفته کاشف آن پاتریک کلی، فاصله این ستاره حداقل یکصد برابر بیشتر است از دورترین ستاره غیر ابرنواختر (SDSS J1229+1122) که تا کنون مشاهده شده، و اولین ستاره ای است که بصورت منفرد و بزرگ دیده شده است.

نام رسمی ستاره، MACS J1149، از MAssive Cluster Survey و مختصات آن در مبدا نجومی و نام ایکاروس، از اسطوره های یونانی گرفته شده است. 

این ستاره در ماههای آوریل و می 2010، در جریان مطالعه سوپرنوای SN Refsdal با تلسکوپ فضایی هابل یافت شد. ستاره شناسان که تصاویر این ابرنواختر را از سال 2004 به بعد جمع آوری می کرده اند، یک منبع نقطه ای کشف کردند که در 2013 تصویر ظاهر شده و تا سال 2016 بسیار روشن تر شده بود. آنها مصمم شدند که منبع نقطه ای یک ستاره منفرد است که توسط لنزهای گرانشی 2000 بار بزرگتر شده است.

نظارت مستمر بر روی ستاره ایکاروس ممکن است روزی به حاکمیت این قانون که امکان دارد سیاهچاله های اولیه شامل بخش قابل توجهی ماده تاریک باشند، پایان دهد.

بطور معمول اشیا نجومی که می توانند در این فاصله تشخیص داده شوند کهکشان ها، اخترنماها یا کواسارها، و ابرنواخترها هستند، اما نور این ستاره توسط اثر لنز بزرگنمایی شده است. ستاره شناسان به این نتیجه رسیدند که نور از یک ستاره پایدار می آید نه یک ابرنواختر، به این دلیل که دمای آن نوسان نداشت، درجه حرارت همچنین به آنها اجازه داد که آن را به عنوان یک غول آبی فهرست کنند.

نور مشاهده شده از ستاره زمانی منتشر شده که کیهان در حدود 30 درصد از سن فعلی خود یعنی 13.8 میلیارد سال داشت. با توجه به عمر شناخته شده چنین ستاره هایی، این ستاره دیگر به عنوان یک غول آبی وجود ندارد.   

 

 

شکل 1- در یک خوشه کهکشانی (سمت چپ) ستاره دوردست ایکاروس که بیش از 2000 برابر بزرگتر شده و سبب شده در سال 2016 از زمین قابل مشاهده باشد (سمت راست پایین)، اما این ستاره در سال 2011 قابل مشاهده نبوده است (سمت راست بالا).

 

نام MACS مخفف Massive Cluster Survey است که گردآوری کننده و توصیف کننده نمونه ای از خوشه های بسیار دور و درخشان کهکشانی است.

ایکاروس: Icarus

غول آبی: blue supergiant

پاتریک کلی: Patrick Kelly

ابرنواختر یا سوپرنوا: supernova

تلسکوپ فضایی هابل: Hubble Space Telescope

اخترنما یا کواسار: quasar

 

اخبار علمی

مترجم: سوزی دهقان

 

کلیه مطالب کهکشان دانش توسط نویسندگان آن تهیه و ترجمه شده است.

استفاده از مطالب و تصاویر این وبلاگ بدون ذکر منبع با لینک فعال موجب پیگرد قانونی خواهد شد. 

 

کتاب آینده ذهن را میچیو کاکو فیزیکدان نامی درباره تکنولوژیهای جدید که می توانند مغز و ذهن را عوض کنند نوشته است. برای خرید این کتاب از فروشگاه مبتکران می توانید از لینک زیر استفاده کنید:

خرید کتاب آینده ذهن


تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • آمار سایت
  • کل مطالب : 35
  • کل نظرات : 0
  • افراد آنلاین : 2
  • تعداد اعضا : 0
  • آی پی امروز : 3
  • آی پی دیروز : 7
  • بازدید امروز : 25
  • باردید دیروز : 28
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 5
  • بازدید هفته : 85
  • بازدید ماه : 587
  • بازدید سال : 587
  • بازدید کلی : 5,017